«ΕΞΗΛΘΕΝ  Ο  ΣΠΕΙΡΩΝ» (Λουκα η΄ 5)

Πέρασαν δύο χιλιάδες χρόνια  από τότε που ο Κύριος απέστειλε τους Μαθητές του για να κηρύξουν στον κόσμο το Ευαγγέλιο της σωτηρίας. Από τότε και ως σήμερα Απόστολοι και Ιεραπόστολοι μετέφεραν τον λόγο του Θεού σ’ όλα τα έθνη, πολλές φορές θυσιάζοντας και την ίδια τους τη ζωή. Με τον λόγο τους και τα συγγράμματά τους, οι Θεοφόροι αυτοί διδάσκαλοι, κατόρθωσαν να μεταστρέψουν τους άπιστους λαούς που ζούσαν στην πλάνη και να τους φέρουν στην Ορθόδοξη Πίστη.
Σήμερα με την βοήθεια της τεχνολογίας έχουμε την δυνατότητα  (και το έχουμε καταφέρει σ’ ένα μεγάλο βαθμό) να σπείρουμε τον λόγο του Θεού σ’ ολόκληρη την οικουμένη καθώς ο καθένας έχει την δυνατότητα της προσβάσεως σ’ αυτόν. Η πληθώρα των βιβλίων, το διαδίκτυο, η πληροφορική και η ενημέρωση μπορούν να υπηρετήσουν το Ευαγγέλιο. Και είναι πραγματικά μεγάλη η δική μας ευθύνη, που καθώς έχουμε τόσα μέσα στην υπηρεσία μας, εν τούτοις δεν την χρησιμοποιούμε για να υπηρετήσουμε τον λόγο του Θεού και το θέλημά Του, κι αυτό θα μας καταστήσει αναπολόγητους. Ωστόσο, αυτό που παρατηρείται στον πολύ κόσμο, είναι μια γενική τάση αδιαφορίας προς τα πνευματικά και μια διάθεση απομάκρυνσης από τον χριστιανικό τρόπο ζωής που ο Χριστός μας παρέδωσε.

Πολλοί είναι εκείνοι που σήμερα δεν θέλουν κάν ν’ ακούσουν την διδασκαλία του Χριστού. Άλλοι πάλι την ακούν αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να την εφαρμόσουν. Άλλοι περιφρονούν και γελιοποιούν το κήρυγμα και την διδασκαλία του Ευαγγελίου διότι τα συγχέουν με τις αδυναμίες και την αμετροέπεια πολλών θεολόγων ή κληρικών που απλώς ή δυστυχώς είναι ακατάλληλοι άνθρωποι γι αυτή την πνευματική διακονία. Η αλήθεια όμως και η πραγματικότητα είναι πως όποια κι αν είναι η στάση τους απέναντι στην αλήθεια του Χριστού, ο καλός σπόρος του Ευαγγελίου σ’ αυτούς παραμένει ανενέργητος.
Ο Χριστός, ο μεγάλος σπορέας, όπως παρουσιάζεται στην ευαγγελική περικοπή του Λουκά, απευθύνει το μήνυμα της σωτηρίας προς όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους. Επιθυμεί και τους παρέχει την δυνατότητα να γνωρίσουν όλοι την αλήθεια και να κερδίσουν την σωτηρία τους. Η σωτηρία όμως του καθενός, εξαρτάται από την προσωπική διάθεση του καθενός και την ανταπόκρισή του στο κάλεσμα του Χριστού. Σ’ αυτό ακριβώς βρίσκεται η διαφοροποίηση μεταξύ των ακροατών του Ευαγγελίου, που ο Κύριος τους παρομοίασε με τα διάφορα είδη του εδάφους που έπεσε ο σπόρος.
Είναι δε, πολλοί κι εκείνοι που έχουν τόσο πολύ παγιωθεί στην αμαρτία, ώστε να μένουν παγερά αδιάφοροι για ότι πνευματικό. Αυτές οι καρδιές έχουν σκληρύνει όπως το μονοπάτι, ο δρόμος που ο Κύριος περιγράφει στην παραβολή εκείνη, και ο σπόρος που πέφτει εκεί δεν γίνεται δεκτός αλλά καταπατείται ή αρπάζεται από τα πουλιά. Η στάση αυτών των ανθρώπων απέναντι στον Θεό είναι ξεκάθαρα αρνητική ή εχθρική.

            Υπάρχουν όμως και πολλοί άλλοι που πιστεύουν στον Θεό, που αγαπούν τον Θεό, αρέσκονται ν’ ακούν τον λόγο του Ευαγγελίου, την διδασκαλία των Αγίων Αποστόλων, παραδειγματίζονται από την ζωή των Αγίων της Εκκλησίας, διδάσκονται από τους Αγίους Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας και εναρμονίζονται με το θέλημα του Θεού.
Ανάμεσα σ’ αυτούς τους πιστούς με την βαθειά και συνειδητή πίστη, υπάρχουν κι εκείνοι που έχουν όλα τα ανωτέρω αλλά επιφανειακά και τυπικά. Η φαινομενικά μεγάλη τους πίστη είναι ρηχή και ο σπόρος του λόγου του Θεού δεν μπορεί να ριζώσει. Μοιάζουν με το σπόρο, που έπεσε σε πετρώδες έδαφος και φύτρωσε και φάνηκε πως θα μεγαλώσει. Όμως ξεράθηκε με το πρώτο καύμα διότι δεν είχε βάθος να ριζώσει και ν’ αναπτυχθεί. Τέτοια είναι η πίστη εκείνων που ακολουθούν τον Χριστό για όσο η διδασκαλία Του δεν δημιουργεί δυσκολίες και προβλήματα στις συνήθειές τους. Στην πρώτη επίθεση του διαβόλου, στο πρώτο εμπόδιο, εγκαταλείπουν τον αγώνα, ρίχνουν ευθύνες στον Θεό γι αυτό που τους βρήκε, κι αρχίζουν να επιζητούν σωτήριες λύσεις αλλού. Προσφέρονται δε οι «δυνατοί» της γης και οι σύγχρονοι «σοφοί», όπως ασφαλώς και η πονηρότερη μορφή πλάνης που είναι οι «Αιρέσεις» και με το προσωπείο του «Χριστιανού» πλανώνται και πλανούν, οδηγώντας όσους τις ακολουθούν στην απώλεια…
Σοβαρότερο ίσως είναι το πρόβλημα με όλους εμάς που πιστεύουμε και είμαστε μέλη της Εκκλησίας. Πολλούς από ‘μας, μας απορροφούν οι βιοτικές μέριμνες σε τέτοιο βαθμό, ώστε ατονεί μέσα μας η πίστη και η ελπίδα της αιωνίου ζωής και ασχολούμεθα όλο και περισσότερο μόνον με την παρούσα ζωή, την επίγειο, η οποία –κακά τα ψέματα – είναι και φθαρτή και πρόσκαιρη. Εκεί που ο Χριστός ρίχνει το σπόρο, ο διάβολος σπέρνει τα αγκάθια. Με τις διάφορες υλιστικές προτάσεις και ηδονές του βίου, μας οδηγεί σε μεγάλες ή μικρές υποχωρήσεις και λοξοδρομήσεις. Νοθεύεται έτσι η πίστη μας και οι όποιες πνευματικές επιτυχίες μας μένουν χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Είναι θλιβερό, αλλά δυστυχώς συμβαίνει, το να βλέπεις πιστούς να ανταλλάσσουν την αιώνιο βασιλεία με τα θέλγητρα του κόσμου και μεριμνούν για τα φθαρτά αντί για τα άφθαρτα, για τα προσωρινά αντί για τα αιώνια. Επιτρέπουμε με την στάση μας στον εχθρό της αληθείας, τον διάβολο, να σπέρνει ζιζάνια στην ψυχή μας, γιατί δεν αποφασίζουμε να την αναθέσουμε ολοκληρωτικά στον Χριστό. Το ζήτημα αυτό δεν είναι ζήτημα αριθμών αλλά προσωπικής ευθύνης.
Ο σπόρος που έπεσε στο εύφορο έδαφος, στην καλή γη, έφερε καρπό εκατονταπλάσιο. Υπάρχει η γη η αγαθή, υπάρχουν καρδιές ανοικτές και καθαρές που δέχονται τον λόγο του Θεού με χαρά και με απόφαση να τον βιώσουν. Σ’ αυτή την κατηγορία ας φροντίσουμε όλοι μας να καταταχθούμε. Κι όταν ο λόγος του Χριστού ριζώσει στις καρδιές μας και κατευθύνει την ζωή μας, τότε θα δούμε την κοινωνία μας να γίνεται καλύτερη και το μέλλον των παιδιών μας να διαγράφεται λαμπρότερο.